Nie piszę, bo ciężko pisac, skoro cały czas pół kroczku do przodu i dwa do tyłu.

Całą prawie zimę Julek chorował. Nasiliło mu się AZS i chwilami skóra wyglądała koszmarnie, aż panie w przedszkolu były zaniepokojone czy ktoś mu ucha nie nadrewał. Staram się rzadko korzystac z maści sterydowej,  ale tylko ona jest naprawdę skuteczna. Nie mogę jednak stosowac jej w okolicach oczu, więc Julek wygląda jak staruszek, takie zmarchy mu się porobiły wokół oczu. Oczywiście wszystkie problemy zaczęły się z chwilą włączenia ogrzewania i jeszcze trwają do tej pory. Większą częśc czasu spędził więc biedaczek w domu - kłopoty ze skórą to tylko wierzchołek góry lodowej. Niekończący się katar i zapalenie krtani sprawiały, że nie mógł chodzic do przedszkola. Dopadła nas też jelitówka i było naprawdę kiepsko, jednak za nic w świecie nie zdecydowałam się na szpital, chociaż był czas, że biegałam co kilka minut sprawdzac czy oddych, bo spał przez większą częśc doby.

Choroby tak go wykończyły, że był bardzo spokojny. Teraz jak czuje się lepiej to i energii więcej, więc mniejsza ochota do skupienia, a większa do krzyczenia i biegania.

Przyszła wiosna, a z nią nowy problem. Spacery to udręka. Julek owszem bardzo lubi spacerowac, jednak on zachowuje się jakby był na polowaniu. Wszędzie wypatruje syropianu (to jego przysmak) i oczywiście jak tylko może podnosi śmieci i oczywiście ładuje do buzi.

Nie można z nim po prostu swobodnie iśc, bo cały czas trzeba wyprzedzac jego myśli. A po zimie śmieci jest zatrzęsienie na trawnikach i ścieżkach. Nawet wokół domu nie wiadomo skąd znajduję prawie codziennie nowe kawałeczki steropianu.

I pożaliłam się.

Następnym razem postaram się wrzucic fotki z zajęc SI w sali, którą wyposażyliśmy dzięki hojności gości Andrzejkowego Balu Charytatywnego.

Jak zawsze wybór prezentu dla Julka to nie lada wyczyn.

Tym razem Mikołaj przyniósł Julkowi układankę z odgłosami zwierząt oraz ....

Wyciągnęłam spod choinki worek z prezentami i zaczęłam rozdawc prezenty. Duża paczka z samochodem wywołała ogromne zainteresowanie Judytki.

Stała koło mnie i podskakiwała krzycząc: Julek, trzeba się dzielic, trzeba się dzielic.

I tak o to prezent Julka wylądował w rączkach Judytki - Julek niestety nie był zainteresowaney. Co innego lalka Barbie, ta wzbudziła zainteresowanie Juleczka, ale w tym wypadku Judytka nie była już tak wspaniałomyślna i nie uważała, że trzeba się dzielic.

Żałuję bardzo, że nie nagraliśmy kamerą tej chwili - byłoby co wspominac.

a raczej o wielodzietności i tęsknocie za kłótnią.

Zawsze słyszałam, że jedynaki mają największy problem z dzieleniem się np. zabawkami, ze znalezieniem się w grupie. Coraz częsiej jednak dochodzę do wniosku, że to dzieci z liczniejszych rodzin mają z tym większy problem.

Przykładam jest moja własna rodzinka.

Najstarszy syn jest typem samotnika, najchętniej odcina się od wszystkiego i wszystkich i przenosi się do swojego świata. Ma swoje zainteresowania, swoją życiową przestrzeń i gotów jest jej bronic jak lew. To dla niego wymyślono hasło : My house is my castle - co można przetłumaczyc luźno - trzymaj się z dala od mojego pokoju. M. odlicza  może nawet już dni (chociaż jest dopiero w I klasie LO) do wyjazdu na wymarzone studia.

Średniak niestety jest skazany na dzielenie pokoju z Julkiem. Skazany to tutaj bardzo dobre określenie, bo on z kolei odlicza dni do chwili, gdy Julek zamieszka w innym pokoju. Średniak i owszem nie lubi samotności, ale za to ceni sobie ciszę i spokój - najlepiej ze słuchawkami na uszach przy ulubionej grze komputerowej.

A najmłodsza Judytka jest najlepszym potwierdzeniem tej tezy. Ostatnio jej ulubionym stwierdzeniem jest: to moje, zostaw, aaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!

Judytka rządzi ... Julkiem, który nie ma co ukrywac, bywa męcząco głośny i niestety psujący.

Oboje siedzą w pokoju i oglądają bajki. Nagle ni z tego ni z owego Judytak do Julka: ty nie możesz, to mój pokój, do widzenia. I sru....... za drzwi starszego brata. Co więcej nie tylko potrafi mu zamknąc drzwi przed nosem, ale potrafi też "zapchnąc" go do jego pokoju, zamknąc za nim drzwi i czmychnąc przed telewizor.

Innym razem będzie darła się w niebogłosy i nawet rzuci się z piąstkami na niego, bo ośmielił się ruszyc lalusię, misia czy też inną zabawkę.

Niby to normalne, mamusia lub tatuś, ew. starsze rodzeństwo wkracza do akcji w obronie Julka i tłumaczy małej: Tak nie wolno.

No dobrze, a co w takich wypadkach robi Julek? Nic! poza skuleniem się w sobie. No kurka, chłopie, rusz się, nie daj się siostrze, postaw się jej!  Oh, jak ja tęsknię za kłótnią w wydaniu moich dzieci!

Ostatnio lalusia i miś były najukochańszymi zabawkami Judyty i Julek nie miała prawa na nie nawet popatrzec. Dzisiaj zabawki powędrowały z Judytą do przedszkola i miś nie wrócił - jakoś ta specjalnie nie zmartwiło Judytki - ot przewrotnośc 4-latki.

PS. W związku z Balem Charytatywnym, który już się odbył jakiś czas temu zapraszam do przeczytania http://www.suwalki.info/articles.php?id=201

A raczej co słychac u Julka?

Miałam już dawno napisac - w wakacje byliśmy na 2 turnusach treningu słuchowego Tomatisa.

Nie zauważyłam spektakularnych zmian - żadnej mowy, nowych dźwięków. Pogorszyło się spanie.

Ale są też 2 duże plusy.

Julek mniej boi się psów.  To zasługa nie tylko Tomatisa, ale też dogoterapii, którą miał w poprzednim roku w zerówce.

Z tym, że dopiero po powrocie z Tomatisa zauważyliśmy chęc kontaktu.

Julek sam szedł do budy, próbował wypuszczac psa, czasami nawet go głaskał.

Do tej pory, zasłaniał uszy na widok jakiegokolwiek psa, a co więcej nie szedł na podwórku dziadków ścieżką która prowadziła do budy psa - w rezultacie musieliśmy wchodzic do domu dziadków przez taras, a nigdy drzwiami wejściowymi, bo Julek już na początku ścieżki padał na ziemię z głową zakrytą rękoma.

Uwierzcie, że byłam maksymalnie zaskoczona jak Julek pierwszy raz poszedł do budy psa. Nie mniej byłam zdziwiona, gdy na spacerze pogłaskał obcego psa (za pozwolniem właściciela)

Jak znajdę zdjęcie to wrzucę.

Drugi plus - wychodzi z domu na podwórko i nie pędzi od razu do samochodu, tylko spokojnie potrafi przejśc kawałek - aczkolwiek wciąż boi się pracowników zakładu, który jest na tym samym podwórku co nasz dom.

Tak wygląda chłopiec, który jeszcze niedawno biegł na oślep przed siebie na widok psa z głową zakrytą rękoma.

Serdecznie zapraszamy na

Andrzejkowy Bal Charytatywny


który odbędzie się 27 listopada 2010 roku
rozpoczęcie godz. 19.00

Bal będzie odbywał się w Domu Weselnym ul. Reja 41

Do tańca będzie przygrywał Zespół Silver

w programie:

• konkursy z nagrodami
• licytacja wyrobów rękodzielniczych
• loteria fantowa

zysk zostanie przekazany na wyposażenie
sali do zajęć Integracji Sensorycznej

Strona Stowarzyszenia

Od dłuższego czasu zastanawiam się nad psem dla Julka, raczej dla nas wszystkich, ale muszę brać po uwagę to jaki jest Julek.

A Julek boi się szczekania - więc szczekliwy pies odpada.

To jest główne kryterium eliminujący takie np. psa jak owczarek szetlandzki. Nasi znajomi mają takiego pieska, ale ich jest wyjątkiem, bo mało szczeka.

Poza tym ma wszystko co jest potrzebne, by pies był odpowieni dla naszej rodziny - jest mądry, lubi dzieci i nie jest zbyt duży. Tak, szukamy średniego psa i dlatego tak propagowany labrador odpada.

I oczywiście pies powinien być łagodnym stworzeniem, a z drugiej strony nie bezbronnym cielątkiem. Łagodnym i mądrym, bo Julek jak okazuje czułość, to niestety czasami zbyt mocno, poza tym Juluś bywa niezgrabny i zdarzyć się może, że niechcący nastąpi np. na ogon.

A jakie są Wasze doświadczenia z psami?

Wczoraj dostaliśmy ocenę postępów Julka w zerówce.

Kilka zdań pragnę zacytować:

"Juliusz jest pogodnym dzieckiem:

"Zauważa dziecii w grupie, lubi z nimi przebywać"

"Śmieje się gdy słyszy swoje imię w trakcie śpiewnia piosenki powitalnej. Wyraźnie jest zadowolony."

"Utrzymuje kontakt wzrokowy"

"Chętnie uczestniczy w zajęciach"

"Sprząta po sobie zabawki" - szkoda że nie w domu ;-)

I jeszcze kilkanaście zdań.

Mój kochany synek.

Tak zarobiona byłam ostatnio, że nawet nie wkleiłam zdjęć z choinki, teraz się okazuje, że zdjęcia kiepskie, praktycznie nie wyszło bo było zbyt ciemno. Może następnym razem.

Zapraszam do przekazywanie 1% na konto Julka w fundacji zdążyć z pomocą, jak to zrobić zajrzyjcie na Pomagamy Julkowi

Julek jeździ zwykle na zajęcia do zerówki na 11-tą. Ale zanim zajedzie do szkoły, to najpierw odwozi mamę do pracy, siostrę do dziadków i dopiero potem jadą z tatą na miejsce. Także zajmuje to troszeczkę czasu.

Ostatni poniedziałek (ferie świąteczne) godzina 10 - ta.

Julek przynosi buty, najpierw mi, potem tacie, nikt nie reaguje, więc staje się bardziej natarczywy. Idzie do przedsionka, szarpie za drzwi i znowu przychodzi z butami. Każę mu odnieść buty na miejsce. Stoi pod wieszakiem i szarpie za swoją kurtkę.

Zaczynam się zastanawiać o co mu chodzi - przez sobotę i niedzielę jakoś nie wykazywał specjalnie chęci do wychodzenia z domu, szczególnie o tak wczesnej porze. W końcu mówię mu, że dzisiaj nie jedzie do przedszkola. Na niewiele to się zdaje. Obiecuję więc spacer, jak tylko tata załatwi parę spraw. Ciężko było mu to zaakceptować. Ale o dziwo, potem już nie interesowały go ani buty, ani kurtka. Na spacer też poszedł bez entuzjazmu.

Podobna sytuacja - w zerówce zajęcia są do 16-tej, ale już ok. 15.30 Julek czeka na tatę. Panie próbują wyciszyć dzieci na koniec dnia, niestety czasami, jak rodzice się spóźniają, Julek nie daje się wyciszyć, krzyczy, płacze. Zerówka jest fajna, ale ile można tu siedzieć!

Cały czas mnie to zadziwia.

Dzisiaj mój synek Julek skończył 7 lat. Julek to mały facet, który przewrócił moje całe życie do góry nogami. Kochany, cudowny, zawsze uśmiechnięty niemowlaczek stopniowo z dnia na dzień stawał się coraz większą zagadką, wyzwaniem, coraz większą niewiadomą. Cały czas tkwi w swoim świecie. W jednej chwili pogodny i uśmiechnięty, a już za chwilę zlękniony, wystraszony, płaczący. Co Cię raduje? Co wywołuje frustrację. Obserwuje Cię od tych 7 lat i wciąż nie umiem odpowiedzieć na te pytania. Przestałam już czekać na słowo MAMA i wiem, że i tak mnie kochasz, tak jak ja kocham Ciebie. Tylko jak do Ciebie dotrzeć synku? Jak wydrzeć Cię ze szponów choroby? Jak sprawić, byś pokochał otaczający nas świat, tak jak ja go pokochałam dzięki Tobie. To dzięki Tobie doceniam każdą chwilę, każdą iskierkę, każdy promyk słońca.

Chyba udało mi się w końcu znaleźć prezent, który choć na chwilę przykuję uwagę Julka. Od dawna lubi książeczki z serii Obrazki dla  Maluchów, ale myślałam, że to zbyt banalne by znaleźć pod choinką. Postanowiłam jednak sprawić mu taką na urodziny

Julek to bardzo dobry brat, prawie zawsze dzieli się swoimi zabawkami, również nową książeczką (bo dostał 2)

Czy też tak macie?

Stajecie na uszach, wymyślacie jak dziecku sprawić radość, a ono nawet nie spojrzy na prezenty?

Zupełnie nie wiem co mu kupować.  Coraz mnie rzeczy go cieszy. Dostał namiot z kuleczkami - bawi się siostr - kiedyś namiot był hitem wielu sezonów, a teraz nawet się nie zbliżył.

Dostał garaż z samochodzikami - to samo- bawi się siostra.

Dostał grę krokodylka - dwa razy dotknął palcem do zęba i sobie poszedł.

Co mam mu kupić? Paczkę sznurowadeł, książeczkę, którą porwie w kilka minut i czekoladę, od której dostanie wysypki?

Naprawdę coraz mnie rzeczy go cieszy,  coraz mniej interesuje - sprawnościowo jest na poziomie dwulatka albo i niżej, ale może te dziecinne zabawki nie są już dla niego? Za kilka dni przecież kończy 7 lat.

Co dostały Wasi autystycy  pod choinkę?